کشورها برای رسیدن به رشد و توسعه نمی‌توانند منتظر شوند تا شرایط ساختاری و زمینه‌های اجتماعی مناسب را فراهم نموده و پس از آن با اطمینان از موفقیت، برنامه‌هایشان را آغاز نمایند، بلکه ناچارند تا با امکانات و ظرفیت‌هایی که در اختیار دارند، اقدام کنند. در این راستا باید قادر باشند تا کارآفرینان و کنشگران جدید ایجاد و یا گروه‌های خارج از خود را به مشارکت در پروژه توسعه تشویق نمایند. موفقیت در ایجاد گروه‌های کارآفرین یا در هدایت بازیگران خارج از دولت وقتی حاصل می‌شود که دولت بتواند چشم‌اندازهای بلند‌مدت و قابل اعتمادی را در ایجاد نظم، اجرای برنامه‌ها و کنترل و نظارت اعمال کند و مشکلات ناشی از حرکت جمعی را به حداقل برساند. از طرف دیگر تشدید فرآیندهای جهانی نیز نقش دولت را به عنوان عاملی تاثیرگذار در کمک به کارآفرینان برای ایجاد قابلیت‌ رقابت‌پذیری در اقتصاد جهانی پررنگ می‌کند.

چرخ دنده‌های ماشین عظیم بوروکراسی